Taklitlerimizden Sakının
www.byefsane.com

byEFSaNE iLe SeSLiSiiRLeR
GURBET GELINI
Çetin bir kış gecesiydi, Mart'tı soğuktu, Her taraf bembeyaz, gök zifiri karanlıktı, Içim üşüyordu, çocuktum, ağlıyordum gizli gizli hıçkıra hıçkıra. Sesim duyulmasın diye yorganın altına girmiştim, çok korkuyordum ağlıyordum. Son kez öpmüştü ablam beni, kalakalmıştım. Sus dedi işaret parmağını dudaklarına değdirerek. Hastanelerde gördüğüm hemşire ablaların Fotoğraflarına benzemişti, Sakın sesini çıkarma, Ahmedimide öp benim yerime..annemide sizi çok seviyorum, bende dedim içimden, bende seni çok seviyorum ablam, bende seni... bende seni çok seviyorum... Ablam gitmişti.. nereye diye soramadım, bir ıslık sesi duydum inceden, aklımda hep bu ses kaldı o geceden, o ıslık felaketi oldu ablamın. Ve yıllar süren suskunluğu babamın, iyice içine kapandı babam, mahallede kimsenin yüzüne bakamaz oldu, Hayata küstü aylarca..yıllarca... Annem ağladı o sustu, hep bir haber bekleyerek geçti günleri, sormuyordu ama bekliyordu. Dedikleri doğruydu, ne olursa olsun et tırnaktan kopmuyordu. Ablam birdaha dönmedi, kim bilir belkide dönemedi, Söz verdim kendime ben hiç kopmayacaktım onlardan, Evlenmicektim işte, tek umutları bendim, Gözümün içine bakardı babam, bitane kizim benim der başını öne eğerdi, Içim titredi, pek belli etmezdi ama babam en çok beni severdi, Canımı istesinler kızımı istemesinler derdi babam, o daha çok küçük, küçücük deyip geri çevirirdi kısmetleri. Hiç büyümeyen kızıydım babamın... Sonunda..benimde istediğim birine olur dedi babam, Hayırlısı olsun, Beyaz gelinliğimi giyeceğim güne kadar hep sustu ağzını bıçak açmıyordu. Bi gece annemle konuşurlarken duydum, acaba doğrumu yaptık hanim uzaklara verdik kızı Gurbet ellere verdik, taht yaptıkta Baht yapamadık şu kızlara, yazık bize..yazık diyordu... Iyi olur inşallah Bey dedi annem iyi olur inşallah, Sıkma canını ablasına benzemesin Kaderi.... Nerden bilirdim gurbet ellere gelin gideceğimi, zordu gurbet dedikleri şimdiden yaktı içimi, Kim bilir nasıl özlerim annemi, babamı, kardeşlerimi, evimi, Memleketimi? Göz yaşları içinde yatağıma girdim, yorganı başıma çektim, çocukluğumu bıraktığım bu evde son gecemdi. Ağlıyordum bu evde doğmuştum ve ilk defa bu evde ağlamıştım, Duvarlara baktım, sokak lambasından sızan ışıkta, sararmış aile fotoğrafımızı gördüm, Herşey eskimeye mahkumdu demek, hemen yanında ablamın astığı Orhan Gencebay posteri duruyordu, "Bir teselli ver" yazıyordu üzerinde, Ama hiç bir teselli vermiyordu, inadına acıtıyordu işte, içimde birşeyler kopuyordu, paramparça olmuştuk, hepimiz paramparça olmuştuk. Kitaplığın üzerine çizdiğim çöp adamları gördüm sonradan, nasılda azar işitmiştim annemden, bu çocuklar hic birşeyin değerini bilmiyorlar diye bağırmıştı Biliyorum anne, şimdi herşeyin değerini biliyorum işte, Seninde, babamında, kardeşleriminde, hepinizin değerini çok iyi biliyorum, Sizi çok seviyorum anne...sizi çok seviyorum..... Sevinci ve hüznü aynı anda yaşıyordum, yorulmuştum tam dalmak üzereydimki kapı gicirtisi ile uyandım. babamı gördüm, uyur gibi gözlerimi kapattım, yatağımın yanına diz çöktü, üstümü örttü sıkı sıkı, ilk defa saçlarımı oksadı...saçlarımı okşadı babam, ne kadarda geç kalmıştı. Ağlamamak için zor tutyordum kendimi, bir taraftan hiç bitmesin istiyordum bu rüya.... Alnımdan öptü babam, göz yaşları yanaklarımda kaldı, daha fazla dayanamadım, baba dedim boynuna sarıldım, Istemessen gitmem baba, istemesseniz gitmem, Allaha Emanet Ol yavrum dedi, çok Mutlu Ol, Canım babam benim...canım babam, ellerini öpüyordum, hem ağlıyor hem gidiyordum, Canım babam benim...canım anam benim...canım anam..... Yorumlayan: Sebnem KISAPARMAK

Bu sayfayi sevdiginiz birisine göndermek istermisiniz?

Sizin Adınız:
Sizin e-mail adresiniz :
Arkadaşınızın adı:
Arkadaşınızın e-mail adresi
Mesajınız: